Açlık

Açlık, insan bilincinin en yalın ve en sert hâliyle yüzleştiği bir romandır. Hamsun, yoksulluğu dış dünyanın bir sonucu olarak değil, iç dünyanın bir yarılması olarak ele alır. Aç kalan beden kadar, parçalanan düşünceyi, savrulan iradeyi ve incinen benliği anlatır. Bu metinde sokaklar arka plandadır; asıl sahne, insanın kendi zihnidir. Romanın kahramanı, açlıkla birlikte yalnız parasını değil, tutarlılığını, gururunu ve ahlakını da kaybeder. Dil sadeleşir, düşünceler kesik kesik ilerler, gerçeklik çatlar. Hamsun'un anlatımı gösterişli değildir; tam tersine duru, sert ve keskindir. Bu yalınlık, okuru metnin dışına itmez; doğrudan bilincin içine alır. Açlık, modern romanın temel taşlarından biri kabul edilir. Franz Kafka, Hamsun'un insan ruhunu “çıplak hâliyle” yazabildiğini söyler. Henry Miller, bu kitabı “edebiyatta iç monoloğun gerçek başlangıcı” olarak görür. Isaac Bashevis Singer, Hamsun için “insanın karanlık bölgelerini ahlâk dersi vermeden anlatabilen ender yazarlardan biri” der. Ernest Hemingway ise Hamsun'un yalın anlatımını, kendi yazarlığının gizli kaynaklarından biri olarak anar. Açlık, bir yoksulluk hikâyesi değildir; insanın kendisiyle yaptığı sessiz ve acımasız hesaplaşmanın romanıdır. Bugün hâlâ canlı ve sarsıcı olmasının nedeni, anlattığı açlığın zamana bağlı olmaması değil, insanın kırılganlığının değişmemesidir. Bu kitap, açlığın insanı susturmadığını; tersine, en derin yerinden konuşturduğunu gösterir.