Dağ Boş Hafıza Dolu

Bir sabah henüz gün doğmadan kapı koçbaşıyla kırıldı. Zırhlı araçların sesi mahalleyi doldurmuştu. Uzun namlulu silahlar, çığlıklar, “Yat! Yat!” diye bağıran sesler…Çocuklarını salonda yüzüstü yere yatırdılar. O çamurlu postallar bu kez çocuklarının sırtındaydı. Bir polis ona doğru döndü: “Yat, sen de yat!” Yatmadı, çocuklara daha fazla zarar gelmesin diye çömeldi. Babalar bazen dik durarak değil, eğilerek de korur.Ev altüst edildi. Çekmeceler, kitaplar, defterler… Ve her yerde çamur izi. Gerekçe: gizli tanık. İddia: taş atmışlar, havai fişek patlatmışlar.O gün ilk kez korktu. Kendisi için değil, çocuklarının hafızası içindi bu korku. O günden sonra sahaya her çıktığında iki şeyi aynı anda görmeye başladı: Olanı ve olacak olanı.Belki de bu yüzden not defterine hep kısa cümleler yazıyordu. Uzun cümleler fazla umut taşırdı…Sinan, ellerine bakıyor. Avuç içleri artık kızarmıyor. Ayakları eskisi gibi sızlamıyordu ama ya hafıza? Hafıza hiç iyileşmiyor.