Deli Dumrul

Yollar insanlara benzerdi, kimisi dümdüzken kimisi kıvrım kıvrımdı, kimisi tepe aşağıyken kimisi tepe yukarıy dı, kimisi bahar ve çiçekler içerisindeyken kimisi dağ taş içerisindeydi, kimisi kısa ömürlü iken kimisi bitmez tüken mez bir şeydi. Evet, yolar insanlara benzerdi, çeşit çeşitti, kimisi insanı sevdiklerine kavuşturur, kimisi hasrete gur bete karıştırırdı. Yol vardı, yol vardı, insan vardı, insan vardı. İnsana da yola da akıl sır ermezdi. Ne insana güveni lirdi ne yola. Genç Werther'in Acıları kitabındaki Lote'nin peşinden koşan genç Goethe'ye dönmüştü. “Akıl vermesi kolay, söyle yemiyorum işte.” “Öyleyse yan böyle Kerem'in arpa tarlası gibi Deli Dumrul.” Ne demişti şair, “sevmek emek demekti, beklemekti…” “E sonra,” dedim. Seslenmedi. “Sonra ne oldu,” dedim. Masanın üzerine duran sigarasını ve çakmağını aldı, adeta tıkıştırır gibi cebine soktu, “hadi bana eyvallah,” diyerek yürüdü gitti.