Eğer Kişi İsterse

Gözlerimi açtığımda yabancı bir odada olduğumu hemen çözemedim. Bir süre etrafı kolaçan ettim. Her taraf beyazlara bürünmüş, aydınlık bir odadayım ama neresi burası, diye düşünüyordum. Yuvamda olmadığım çok açık ama neredeyim? Peki, niye yalnızım? Bende ki de sual! Hangi nahoş vaziyette yalnızlıktan arınabilmiştim ki? Gerçi hoşta mıyım nahoşta mıyım onu da bilemiyorum. Şuan tek bilmek istediğim var; o da nerede olduğum ve nasıl geldiğim. Bir süre sonra kolumdaki serumu fark ettim. Evet, hastane odasında olduğum aşikârdır ama nasıl geldim, kim ya da kimler getirdi beni buraya. En son hatırladığım işten çıkmış, trenle eve gidiyordum, sonrasını hatırlamıyorum. Peki, hastanedeyim ama hangi hastanede? Sualler beni yormaya başlamıştı. Ben karmaşık düşüncelerle boğuşurken hemşire odaya dahil oldu… Teorik olarak her geçen an biraz daha iyi olmam gerekirken hemşirenin tutumu beni biraz daha sinirlendiriyordu. Ellerim terliyor, nefes almakta güçlük çekiyordum. Son işittiğim ise “Dikkat… Dikkat… Mavi kod. Mavi Kod Yer; acil servis Mavi Kod!” sözleri oldu. Kendime geldiğimde ise tablo hiç iç açıcı değildi. Göğsümün her yerinde elektronik cihaza bağlı kablolar, yüzümde nefes alabilmem için solunum cihazı vardı. Allah aşkına ne olmuştu böyle? Konuşmak bir yana dursun, elimi kıpırdatacak halim yoktu. Hadi ben kendi vaziyetim hakkımdaki merakımı yarım saat sonra değil, bir saat sonra gidereyim ama yuvam… Şimdi meraktan deliye dönmüşlerdir! Acaba görüştüler mi? Durumumla ilgili benim net bir bilgim yok, onların bir bilgileri var mı?