Eski Vakıflar Hukukunda Tamir

Bu çalışma eski vakıflar hukukunda vakıf malın tamiri hakkındadır. Çalışmada ilgili literatürde tamir fikrinin izi sürülüp önceki hukukumuzda geliştirilen usuller gösterilmekte ve on sekizinci yüzyıl Osmanlı Rumeli'sinde bu usullere ait uygulama prosedürünün nasıl işlediği örneklendirilmektedir. Eski vakıflar hukukunda tartışması yapılan usuller yanında Osmanlı bürokratik yazışmalarında görünen diğer usullere de yer verilmektedir. Araştırma sorusu olarak bir paradoks tercih edilmiştir: Vakfın ebedi olmak yani kıyamete kadar yaşamak üzere kurulması gerektiği fikri, hukukçular tarafından paylaşılmaktadır. Fakat fiziki olarak bir vakıf malın kıyamete kadar devam etmesi mümkün değildir. Dolayısıyla, artık fiziki maldan ayrı şekilde düşünülmesi gereken vakfın ebediyetini muhafaza edebilmek için, vakıf mal olarak nitelendirilen mal zarar gördüğünde tamir edilmesi gerekecektir. Çalışmanın ele aldığı genel problematik, hukuki bilginin uygulama haline dönüşümü ve bilgi üretimi faaliyeti ile uygulama prosedürünün işleyişi arasındaki etkileşimin nasıl gerçekleştiği sorularından müteşekkildir. Bu sorular esasen eski vakıflar hukuku araştırmalarının içinde yer aldığı Osmanlı hukuku araştırmalarının paylaştığı genel sorulardır. Girişte öncelikle çalışma konusunun başlığına yansıyan anahtar kavram olan tamir tabiri izah edilmekte; sonrasında vakıf malın tamiri konusunda tezde kullanılan kaynaklar ve ilgili literatür hakkında bilgi verilmektedir. Sonraki bölümler esasen birer meselenin araştırılmasından ibarettir: Birinci bölüm, hasar anında mevcut olan tamir yollarına yönelik bir araştırmayı içermektedir. İkinci bölüm, hasar sonrası aranabilecek tamir yolları meselesine ayrılmaktadır. Üçüncü ve son bölüm, harap vakıf malın tamir edilmesi dışındaki yolların neler olduğuyla ilgilenmektedir.