Güvercin Yüreği

Selahattin yaz tatilini okuyarak geçirmişti. Yeni eğitim öğretim yılına planlı ve hazırlıklı
girmişti. Bu yıl sınıf mevcudu altmışın üzerindeydi. Öğrencilerin çoğunun aileleri okur-yazar
değildi. Ekonomik durumları ise normalin altındaydı. Selahattin, ilkokulda öğrencilik yaptığı
sınıfa bu yıl öğretmen olarak girmişti.
Sınıfa adım attığında, çocukluğunda oturduğu sıraya doğru yürüdü. Okuma yazma
bilmediği günler bir anda gözünün önüne geldi. Kendini, arka sıralara itilmiş, kimsesiz,
başarısız ve tembel diye damgalanmış bir öğrenci gibi hissetti. Bir süre öğrencilik yıllarındaki
o kara günlerin girdabına kapıldı. Ardından silkindi ve şimdi bu sınıfta öğretmen olduğunu
hatırladı.
Öğretmen masasına geçti. Sınıfın duvarlarına, tavanına, pencerelerine baktı. Kendi
içinde konuşmaya başladı.
"Bu sınıfta çok acılar çektim ama öğrencilerim benim çektiklerimi çekmeyecek. Sevgili
çocuklar, kırılgan, körpe, ürkek güvercin yüreklerinizi hiçbir zaman incitmeyeceğim. Yağmur
damlasının çiçeği incitmediği gibi sizi de incitmeyeceğim. Çocukluğumda kırılmış, incitilmiş,
korkutulmuş ve özgüveni yerle bir edilmiş yüreğimin acısını siz yaşamayacaksınız."