Haykırışlar

Buradan karşımıza bir çatışma daha çıkar: Yazar, kimin için yazar ya da kimin için yazmalıdır? Elbette ki eline kalem alan herkesin kurduğu bir takım fanteziler vardır: Ünlü olmak, zengin olmak, anlasılmak, çok okunmak, ödül almak v.s. tabi ki bu fantezilerin motivasyonuyla hareket eden yazar kendine en büyük kötülüğü yapar çünkü bu beklentiler yazarın özgürlüğüne vurulan en büyük darbelerdir. Bir yazarın, özellikle herkesin bir şeyler yazdığı bu zamanda bir şeyler yazabilmesi için peygambersel bir tutum sergilemesi gerekmektedir. Issız bir adaya düşen bir adam düşünelim. Bu adam bir daha hiç insan içine çıkamayacağını bilsin. Ve bu adama adada istediği kadar kalem ve kâğıt verilmiş olsun. işte o adamın o kâğıtlara yazdığı, sadece kendisinin okuyacağını bildiği şeyler özgürlüğün ta kendisidir. Adam bir başına adada yazar, yazar ve yazar. Sonra da yazdıklarının karşısına geçip kendi görüntüsünü suda seyreden narkissos gibi aşık olur yazdıklarına. işte bu aşk, işte bu "mükemmelliği" seyrediş bütün anlaşılmalardan, bütün okunmalardan, bütün ödüllerden daha değerlidir. Bu özgürce yazılanlar belki ya da büyük ihtimalle hiç okunmayacak ve ilgi görmeyecektir ama yazar, boyun eğmediği ve istediği şeyleri yazdığı için bütün ömrü boyunca kendisine teşekkür edecektir.