Hudayinabit Öyküler

“Babam elektriği olmayan bir köy evinde dünyaya geldi ve ben geceleri parlak ışıklı sokaklarda kayboluyo-rum. Hikâyemin bir hikâyesi var. Her şeyin gittikçe daha iyi olacağına inancım benliğime sıkı sıkıya eklem-lenmiş ise de zaman zaman her şeyin dağılıp yeniden birleştiği doğrudur.” “İnsanca, pek insanca.” buyurdu filozof. Tesellimiz başka ne ola ki? İnsanca -yetmez- pek insanca şiirler, öyküler, filmler… Biraz okudum, biraz seyrettim, biraz hissettim, biraz yazdım. Yıldızların başka insanlarca yakılmış ateşler olduğunu düşleyen murislerim gibi... Kentten-taşradan, gerçekten-hayalden, bu dünyadan-başka dünyalardan insanlar yazdım. Çünkü günlere yaraşıyor… Günlere yaraşıyor öykülenmek, Kement atıp yıldızlara, Okyanus üzeri, az şımarık… Az şımarık, çok mecaz, Bakın, günler öyküleniyor; Hudâyinâbit, şair biraz. Hepsi bu…