İlme Adanmış Bir Ömür: Merhum Prof. Dr. Yusuf Benli'nin Ardından (1958-2024)

Bir imdat çığlığında durdu kalbim. Karalar bağlayan derdime ağlar, yanarım. Ağlayan bebekleri, ağlatmayın anne lerİ, körpecik Ölü bedenleri, bir savaşın ortasında ölenleri görünce gözlerim, ürperirim. İsyan ederim, kendime küserim. Altüst olur hayatım, semaya yükselir feryadım, m, İnsanlığımdan utanırım. Kime, nasıl erişir ağırlarım? Nedir Şu vahşet? Nedendir bu kadar nefret? Yetmez mi insanlığa ihanet? Gözyaşları dinmeyecek mi? Yüzler gülmeyecek Beklenen gün gelmeydcek Her gün yaşadığımız acıta; tarifi İmkânsız şancınar devam edecek, bitmeydcek Bir İmdat çığlığında durdu kalbim. Ne İşitirim ne hissederim. Lâl oldu dilim, tükendi siklerim. Budur benim kederim Yusuf Benli...