İnsan Kalıpların Dışında

Maskeler Değişir, İnsan Değişmez İnsanlık zaman geçtikçe uygarlaştığına dair bir illüzyon içinde yaşar; oysa değişen yalnızca dış görünüşüdür. İçinde kalan ve süreklilik taşıyan ilkel benliğin o tanıdık dürtüleridir: güç arzusu, riyakârlık, tamahkârlık, entrika, kıskançlık, bencillik, kibir, çıkar, korku, sömürü, manipülasyon ... İnsanlığın ezelden beri taşıdığı bu güdüler insanların taktığı yeni maskelerle varlığını sürdürür. Bu maskelerin altında varlığını koruyan bu özün en belirgin halleri; Makyavelist zihin, narsisistik benlik ve psikopatik kayıtsızlıktır. Belki de bu yüzden insan, tek bir yüzle var olmaz. Bir yanı haykıran, yırtıcı ve ilkel; diğer yanı susan, ölçen ve kendini dizginleyen ... Aynı bedenin içinde iki ayrı varlık gibi duran bu karşıtlık aslında insanın kendisidir. Gördüğümüz şey, tek bir doğanın iki farklı görünümünden ibarettir.