Işığın Sessizliği

Her insanın içinde, kimsenin bilmediği bir memleket vardır.
Orada çocukluğu yaşar.
Annesinin sesi eksilmez.
Babası biraz önce kapıdan çıkmıştır.
Bir ağabey hâlâ gülmektedir.
Bir öğretmen yırtılmış bir kitabın kapağını sessizce bantlamaktadır.
Damların altında serçeler ötmekte, menekşeler aynı kokuyu taşımaktadır.
Yıllar geçer.
Evler yıkılır.
İnsanlar eksilir.
Sokakların adı değişir.
Ama o memleket, insanın içinde olduğu gibi kalır.
İnsan oraya geri dönemez.
Ama bazen bir öykü döner.
Belki de insan, ömrü boyunca yalnızca çocukluğuna dönmeye çalışır.