İstanbul'un Yeni Kedileri

İstanbul'un Yeni Kedileri, bir kadının hikâyesini anlatıyor gibi başlayıp kısa bir süre sonra kimin hikâyesini okuduğumuzu sorgulatıyor.
Nurdan yıllarını başkalarının hayatına yetişerek geçirmiş bir kadın. Anne, eş, abla… Herkes için bir şey olmuş ama kendisi için ne olduğunu uzun süre düşünmemiş bile. Şimdi ise hayatının bir yerinde durup ilk kez kendi gerçeğiyle yüzleşiyor: "Bana ödünç verilen bir hayatı yaşıyorum."
İşin ilginç yanı Nurdan bununla yetinmiyor. Kendisini yazan yazara itiraz ediyor, onunla tartışıyor, hikâyesine müdahale ediyor. Bir süre sonra yazar mı Nurdan'ı yazıyor, yoksa Nurdan mı kendi hikâyesini yazara yazdırıyor, bunu anlamak kolay olmuyor.
Sonra İstanbul'un kedileri giriyor romana.
Sokaklardan çıkıp başka ülkelere uzanan, sınırları aşan kediler… İlk bakışta romanın içinde tuhaf bir ayrıntı gibi duran bu kediler, zamanla Nurdan'ın dünyasında başka bir anlam kazanmaya başlıyor. Çünkü bu romanda bir kedinin peşinden gidince başka bir hikâyeye, bir hikâyenin peşinden gidince de başka bir hayata çıkmak mümkün.
Yaş almak, yalnızlık, aile, dostluk, aşk, geçmiş ve insanın kendisiyle hesaplaşması; bütün bunlar bazen ciddi, bazen şaşırtıcı, bazen de hiç beklenmedik bir yerden karşımıza çıkıyor.
İstanbul'un Yeni Kedileri, kendi hayatının başrolünü başkasına bırakmış bir kadının, o hayatı geri alma hikâyesi. Asıl meselenin yaş almak değil de insanın bir gün, "Buradan sonrası benim" diyebilmesinin hikayesi.