Kalemimle Savaştım

Uyuyamadığım gecelerin sabahında İnce karanlık kalkardı gök yüzünden Güneş ışığı tül eteğini savururdu yer yüzüne Odamı aydınlatırdı ince ışıltısı Yeni bir gün başlardı Bir şekilde yeni bir ümit Uykusuzluğun pasını bıraktım yatağımın köşesine “Hoşça kal” dedim sırdaşım olan tavana Belki hâlâ biraz uykusuz Belki hâlâ biraz kırık olabilirim Ama zor da olsa inanıyorum İçimdeki yaradan sızan ışık Bir gün yolumu aydınlatacak...