Kırıntı

“İnsan mısın?” diye sorar insana insan! Çünkü insan; çevresinin aynasıdır çoğu zaman… Ailesinin... Mahallesinin… Coğrafyasının... Hatta, Yaşadığı çağın… İnsan tek başına hiçbir günahın işleyicisi değildir aslında! Herkes biraz yardım eder, hamurunu (çamurunu) yoğurmasına... Herkes bir ucundan tutar; iyiliğinin ve kötülüğünün... Yardımcısıdır herkes, insanlık giysisinin; biçilmesinde, dikilmesinde, giyilmesinde... Yardım ederiz, insanız çünkü… Her duygu mevcut özümüzde… Sevdiğimizi kendimize saklar... sevmediğimizi karşıya yükleriz, bin bir minnetle... "İnsan değil misin?" sorusunda kocaman bir cevap saklı, görmesek de! Evet insanım; iyiliğimle ve kötülüğümle! "İnsan" duyguların toplamıdır çünkü! Evet iyi biriyim; çünkü insanım... Evet kötü biriyim; çünkü insanım... "İnsan" bütününde iyilik aramak kimin beklentisidir bilemem… En büyük yanılgımız "insanlığı" iyilikte aramak sanırım... Ya da manayı... Hem iyi olan kime-neye göre iyi? Veya kötü dediğimiz kim? Ben derim ki: İnsanın bir yanı cennet... Bir yanı cehennem... Asıl soru şu: Ben kimim? Ben neyim? Huzur muyum? Kusur mu!...