Küçük Adamlar Büyük Adımlar

— Vallahi sağlam olmuş! Aferin oğlum, senden olacak bu iş. Rıza o anda göğsünde kocaman bir ışık hissetti. Mahallenin gözünde hâlâ hatasının lekesi vardı ama artık yeni bir yol çiziyordu. Kibar Ağa da ara sıra uğruyor, Ali Usta'ya soruyordu: — Nasıl gidiyor bizim delikanlı? Ali Usta gülümsüyor, — Gayretli. Terini sakınmıyor. Zaman lazım ama adam olur, diyordu. Birkaç ay sonra mahallede herkes Rıza'nın değişimini konuşur olmuştu. Artık kimse onu “hırsız” diye anmıyordu. Kahvede adı geçtiğinde “Ali Usta'nın çırağı” deniyordu. Rıza da her gün işten çıkıp evine dönerken aynı şeyi söylüyordu kendi kendine: “Artık ben de bu mahallenin yüzünü yere baktırmayacağım” hayalinin tam karşısında durduğunu hissetti., bir kez daha gururlandı… İşte bu mahalle böyleydi. Hatta bu vilayet böyleydi. Belki de ülke öyleydi. İşin sonunu düşünürlerdi. İşin kolayına kaçmazlardı. Hırsızdan temiz insan çıkarmışlardı el birliğiyle. “Hırsız Rıza”, önce “Çırak Rıza”, sonraki yıllarda “Mobilyacı Rıza Usta” olmuştu…