Kur'an-Sîret Bağlamında Boykot

Boykot, muhatabın haksız ve adaletsiz uygulamalarına karşılık birey veya topluluğun ekonomik, sosyal veya
siyasî olarak ona tepki gösterip dışlaması olarak tanımlanabilir. Boykot her ne kadar yeni bir kavram olsa da boykot
olarak nitelenen uygulamalar insanlık tarihi kadar eskidir.
Kur'ân'da kavram ve eylem olarak boykot, doğrudan yer almamasına rağmen son ilâhi kitabın boykot anlayışını
hak, adalet, sabır, zulme karşı durma, toplumsal sorumluluk ve dayanışma, alternatif yollar arama gibi temel değerleriyle
ilişkili olarak değerlendirmek mümkündür. Kur'an'ın boykot anlayışıyla zulüm ve zalimlere karşı sadece düşmanlık için
değil, hak ve inanç değerlerini savunma, toplumda adaleti tesis etme, inandığı değerler bağlamında zulme karşı çıkma ve
haksızlıklarla mücadele amaçlanmaktadır.
Kur'ân'ın nüzul sürecinde günümüzde boykot olarak nitelenen birçok olayın vuku bulduğu ayet ve sîret
kaynaklarından ortaya çıkmaktadır. Müslümanlar açısından Mekke döneminde özellikle müşriklerin boykotunda zulüm
ve çeşitli baskılar karşısında sabır, direnme ve tüm zorluklara rağmen inanca sahip çıkma ön plana çıkarken Medine
dönemi boykotlarında hak ve adaleti savunma konusunda birtakım tepki, dışlama ve tecrit uygulamalarının ön planda
olduğu görülmektedir. Bu bağlamda Medine döneminde Hz. Peygamber ve Müslümanların özellikle inançları
doğrultusunda gerektiğinde günümüz boykot anlayışına benzer uygulamalar sergilediklerini görmek mümkündür.
Kur'ân, boykot uygulamalarını belirli bir kişi, grup veya millete has kılmadan, hak ve adaletten ayrılan her kim
varsa hak ve adaleti sağlayıp zulümden geri dönünceye kadar devam etmesi gereken bir tepki olarak nitelemektedir.
Sonuç olarak boykot, Kur'ân'ın ortaya koyduğu adalet, merhamet ve hakkaniyet ilkeleri çerçevesinde
gerektiğinde sabırla zulme karşı çıkma, adaleti arama ve en önemlisi de Müslümanca bir yaşamın mücadelesidir.