Mirina Bênav

Carinan mirov agir pêdixe û ronahî dibe. Carinan mirov dibe ax û xwe di tariyê de vedişêre. Mîna ku hêrsa xwe ya li hemberî mirovahiyê bi vereşîna wê li ser erdê nîşan dida. Hezkirin li ser lêvên kesî nemabû. Hemû derd û keder, hesret û şer; Serê aştiyê pelçiqandibû. Mîna ku dem rawestiya bû, lê baran tevî şer û aştiyê, bi rikberî ber bi erdê ve diherikî.