Mustafa Kemal - Not Defterlerindeki Gizem

10 Kasım 1938'de saatler 09.05'i gösterdiğinde Mustafa Kemal sustu. O andan sonra hakkında söylenecek hiçbir sözü duyamayacak, kendisine ait olmayan cümlelerin karşısına geçip "Ben bunu söylemedim" diyemeyecekti. Ama giderken geride en sessiz, en güçlü tanıklığını bıraktı: Kendi el yazısını... Defterlerini... Bir insan masanın başında defterine birkaç kelime yazıyor. Kalemini bırakıyor. Masa boşalıyor... O sayfalara bakarken yalnız tarihin tanıdığı bir Başkomutanı değil; kalemini kâğıda eğmiş, düşünen, hesaplayan, bazen başladığı cümleyi yarım bırakan insan Mustafa Kemal'i görürsünüz. Bütün ömrünü bizim yarınımıza veren Mustafa Kemal, kendi yarınlarına yetişemedi. Kendisinden sonra doğacak milyonları tanımadı; bu kitabı eline alacak seni de hiçbir zaman bilemezdi. Ama o el yazıları zamana yenilmedi. Atatürk'ün yetişemediği Türkiye'ye, hiç tanımadığı kuşaklara ve neredeyse bir asır sonra şimdi bu satırları okuyan sana kadar ulaştı. İşte bu kitap tam o anda başlıyor. Atatürk hakkında söylenenleri bir süreliğine dışarıda bırakın. Onu anlatanların, sevenlerin, eleştirenlerin sesini biraz kısın. Bu kez arada kimse olmasın; Mustafa Kemal'i doğrudan kendi kaleminden okuyun. Çünkü 10 Kasım'da Mustafa Kemal sustu. Ama kalemi, söyleyeceklerini bitirmemişti.