Patetik Senfoni

hiçbir şey, yoktur: karanguda tamuya ve karakamuya tapınıyor. umunçla dinginlik çiyinde güneş: uyuyor uykusunu büyük öğlede. otların arasında yılan ve dünya değişiyor. hayranlıkla bakıyor bulutların gölgesi: vakit yazdır. iniyor uçurumun kalbi, atmaca sessizliği dinliyor, orada: aklım fikrim usulca yalnızlaşıyor. aklım fikrim usulca yalnızlaşıyor: uzaklaşıyor kıyılar ve ufuk. kalbimi bul ey ağaç ey yersu tini: göm beni toprak olan tene, ipeğe, yitik ânda. bilincin yorgunluğu sarınsın gövdesini ışkın. aşkla orada kalsın seninçün benimle. ısınmak içün ısığ ve ışık olsun çıvgın heyecan taşsın buğusundan inancı yıkasın aynada yüzüm. hayati baki