Rumûzât-ı Semâniye (Ciltli)

Risale-i Nur Külliyatından "Rumûzât-ı Semâniye" isimli eser, esas itibariyle Yirmi Dokuzuncu Mektub'un İkinci Makamı olup, daha ziyade “Rumuzat-ı Semaniye” ismiyle meşhur olmuştur. Rumuzat-ı Semaniye “sekiz remiz”, yani “sekiz işaret” anlamındadır. Bediüzzaman Hazretlerinin ifadesiyle “sekiz küçük risale” olup, bu remizlerin esasını “ilm-i cifrin mühim bir düsturu ve ulûm-u hafiyenin [gizli ilimlerin] mühim bir anahtarı ve bir kısım esrar-ı gaybiye-i Kur'âniyenin [Kur'an'ın gaybî sırlarının] mühim bir miftahı [anahtarı] olan ‘tevafuk'” teşkil etmektedir. Üstad Bediüzzaman Hazretleri bu eserinde, umumiyetle, Kur'ân'ın sure, ayet, kelime ve harflerinin adetleri, bu adetler arasındaki münasebetler, teşkil ettikleri tevafuk silsileleri, cifir ilmi ve ebced hesabı vasıtasıyla açılan gaybî sırlar üzerinde durmaktadır. Bediüzzaman Hazretleri esas itibariyle bütün vaktini Kur'ân'ın manasındaki mu'cizeliğe hasretmişken, -bir dönem itibariyle yoğun bir şekilde- Kur'an'ın harf, kelime adetleri, bunlardaki tefavuk sırları gibi hususlarda telifatta bulunmasının hikmetini, bizzat yine kendisi şu “suâl-cevap” ile açıklamıştır: “Sual: En mühim hakaik-ı Kur'âniye ve imaniye ile meşgul olduğun halde, neden onu muvakkaten [geçici olarak] bırakıp en ziyade manadan uzak olan hurûf-u hecâiyenin [alfabeyi teşkil eden harflerin] adetlerinden, tevafuklarından bahsediyorsun? “Elcevap: Çünkü bu meş'um zamanda Kur'ân'ın bir temel taşı olan hurûfuna [harflerine] hücum ediliyor ve onların tebdiline çalışıyorlar.” Evet, Bediüzzaman Hazretlerinin Barla'da Rumuzat-ı Semaniye'yi telif ettiği 1932-34 yılları, Türkiye'de Harf İnkılâbının gerçekleştiği, resmî olarak Kur'an harflerinin yasak edilip Latin harflerinin zorla dayatıldığı bir devrin ilk zamanlarıdır. İşte Rumuzat-ı Semaniye, böyle bir zamanda, yani Kur'ân'ın harflerine hücum edildiği bir zamanda Kur'ân harflerindeki mu'cizeyi gözlere gösterecek şekilde telif edilmiş müstesna bir risaledir.