Sessizliğin Sesi Olmak;Türk Romanında Kadın, Müzik ve Kültürel Aktarım (1890-1940)

Türk romanında müzikle kurulan ilişki, aynı zamanda gelenek ile modernlik arasındaki gerilimi, kültürel sürekliliği ve dönüşümü de yansıtır. Kadın karakterlerin müzikle kurduğu bağ, aile içi eğitim, gündelik yaşam pratikleri, kamusal alanla kurulan ilişkiler ve estetik üretim süreçleri üzerinden kültürel değerlerin nesilden nesle aktarılmasında önemli bir rol oynar. Bu yönüyle müzik, yalnızca bireysel bir ifade biçimi değil, aynı zamanda toplumsal hafızanın ve kültürel kimliğin korunmasında etkili bir araç olarak karşımıza çıkar. Bu çalışma, Türk romanında kadın, müzik ve kültürel aktarım arasındaki ilişkiyi inceleyerek, sessizlik ile ifade arasındaki karmaşık alanı görünür kılmayı amaçlamaktadır. Kadın karakterlerin müzik aracılığıyla kurdukları anlatı dünyaları, hem bireysel deneyimlerin hem de toplumsal dönüşümlerin izini sürmek açısından önemli bir imkân sunmaktadır. Böylece roman metinleri üzerinden kadınların kültürel aktarımdaki rolü ve müziğin bu süreçteki işlevi yeniden düşünülmeye açılmaktadır.