Sterka Bakur

Stêrka Bakur zextên jiyana kevn û xezîneyên zanistê yên pêşerojê nîşanî min didan. Bedewiya jiyanê û hestên şoreşê li benda min bûn. Gava ku min xwe dirêj kir, di wê dema ku madde dimir û çalakiya dîtinê li ser maddeyê serdest dibû, belkî jî çavê sêyem an çavê çaremîn ketibû nav hişmendiya min. Çalakiya demê tê û diçe; ji bo demê, di navbera evîn û wateyê de di potansiyelên giyanî de enerjî kom dikir. Min gelek tiştên ku min ne dikarî fêm bikim dijiyan; min hişê xwe spartibû qederê. Min çavên xwe digerandin û digot: “Ez ê kengî ji vê qeyranê derkevim?” Paşê min dît ku li dora min stêrk kom bûne û Bêrîvan di nav wan de stêrka herî xweşik e. Ez li ser qûmên zer ên sarbûyî dirêjkirî bûm; paşê destek hat ser eniya min. Dengek ji hundirê min rabû. Ew deng ne zelal bû. Min rûyê xwe ber bi ezmên ve bilind kir. Wekî her dem, çarenûs ji min re veşartî bû