Tayyar

Tayyar, salonun bir köşesinde Hz. Cafer'in heybetinden etkilenmiş bir şekilde
izliyordu. Zünefer'in kalbi ise küt küt atıyordu; rahiplerin bu küçük ayrıntıyı büyük bir
krize dönüştürmeye çalıştığını görüyordu.
Necâşi, Cafer'e dönerek sordu:
"Neden önümde eğilmediniz? Bu bir saygısızlık mıdır, yoksa inancınızın bir gereği
mi?"
Cafer bin Ebu Talib, bir adım öne çıktı. Sesi sarayın tavanında yankılandı:
"Ey Hükümdar! Bizler sadece bir olan Allah'ın huzurunda eğiliriz. Rasûlümüz bize
insana secde etmeyi yasaklamıştır. Size olan saygımız kalbimizdedir, lakin alnımız
sadece Yaradan'a aittir."
Bu cevap, salonda buz gibi bir hava estirdi. Gregorius öfkeyle homurdanırken, Keşiş
Barnaba hafifçe gülümsedi.