Yalnızlığımı Sustum

Kolay değildi bu kelimeleri hissetmek… İçimi kanatarak çıktı çoğu şiirim… Akmadan duygular; bir kâğıtta yan yana getirmeden kelimeleri Uyku tutmadı bazı geceler… Ağlarken kalemimden döküldü gözyaşlarım, Sadece göz değil; kalemim ve hatta Ruhum ağladı çoğu zaman… Düşe kalka öğrendim yalnızlığımın en iyi arkadaşım olduğunu… Bazen bir bakış, bazen tek bir kelimeniz yetti pencerelerimi kapatmaya… Kendi ışığıyla gördü ruhum dünyayı; Gerektiğinde patikalar yarattı, kendi açtı gideceği yolu… Dinler gibi yaptı ama sizi hiç dinlemedi; Başkasına sağır olacak kadar kendi çığlıkları vardı! Çok bedel ödendi bu yalnızlığa kavuşmak için… Varılacak bir noktam yok artık benim… Aslolan tek varlık; Bu “Bedelli Yalnızlık”…