Zoraki Yazgı

Hayat bazen insana seçim hakkı vermez. İstediğin gibi değil, mecbur kaldığın gibi yaşarsın. Çoğu zaman maruz kalırsınız insanlara... Çünkü insan, ağır yüktür. Bu yükü kaldırabilen-lere selam ve aşk ile yazılmış bir derin bir yaşam öyküsü... Hepimizin yaşamından paramparça olmuş kesitler... Osman, ömrü boyunca sevgiye, sadakate ve adalete tutunarak yaşadı. Ama kader ona, en yakınının eliyle sınanmayı yazmıştı. Bir yanda geçmişin yükü, bir yanda kalbinde büyüyen sabır…Bir baba, bir eş, bir evlat ve bir insanın sessiz direnişi… “Birinin kalbini kırmak, bir mezar taşını çatlatmak gibidir; ne kadar özür dilersen dile, iz hep kalır.” Bu roman, ihanetin, vefanın, pişmanlığın ve geç kalınmış affın hikâyesi. Toprak kadar derin, insan kadar kırılgan bir hayatın izini sürüyor. Yazar, her ne kadar kaleme başvurmuş olsa da aslında “ciğerlerinden kamışla kan çekmişcesine” yazmış bu romanı. Bu da ancak derin bir sessizlikten sonra patlayan bir volkan gibidir. Çünkü ağır acılar kelimelerle değil, suskunlukla anlatılır. Ve dahi “suskunluk sağır edicidir.” Bu roman da sağır edici bir sessizliğin çığlığıdır.