Aşk-ı Memnu

"Nihayet Firdevs Hanım'ın kızı olmuştu; evet, yalnız onun için gitmiş, bu adamın kollarında kirli bir kadın olmuştu. Demek onun kanında, kanının zerrelerinde bir şey vardı ki onu böyle sürüklemiş; sebepsiz, özürsüz Fir- devs Hanım'ın kızı yapmıştı. Şimdi ne yapacaktı? Bir kere düşmüş olmak, artık büsbütün uçurumlara yuvarlanmak için bir sebep, bir hak teşkil etmiş olacaktı, öyle mi? Hayatı artık baştan başa bir yalan, iğrenç bir yalan olacaktı. Lakin buna nasıl tahammül edecekti? Böyle sabahleyin, o düşüşün heyecanı ertesinde kendi kendisinden iğrenirken hüviyetinin gizli derinliklerinde bir biliş parıltısı hissediyordu ki artık bu başlayan düşüşü takip etmemek, yine o odaya, yine onun kollarına dönmemek mümkün değildir. Behlül'ün hatırasında tesadüfle sahiplenilmiş bir sefil kadın hükmünde kalamazdı, artık onun hayatına tasarruf etmeliydi, onun olmalıydı, onu sevmeliydi, sevmeye çalışmalıydı; bu aşk günahına öyle bir istikbal mecrası tayin etmeliydi ki onu alçaltmasın yükseltsin. Evet, bunu yalnız aşk temizleyebilirdi."