Bir Öğretmenin Kaleminden: Unutulmamak Güzel Şey

Hayat bazen insana hiç beklemediği anlarda geçmişin kapılarını yeniden aralıyor. Yıllar boyunca yalnızca anılarımda yaşattığım insanlar bir gün ansızın bir telefon sesiyle, bir mesajla, eski bir fotoğrafla yeniden karşıma çıktılar. Kimi bir öğrencimdi, kimi aynı sofrayı paylaştığım bir dost, kimi de gençliğimin en zor günlerinde yan yana yürüdüğüm meslektaşımdı. Aradan geçen yıllar hepimizi değiştirmişti elbette. Saçlarımıza aklar düşmüş, çocuklarımız büyümüş, hayat bizi farklı şehirlere savurmuştu. Ama bazı duygular hiç değişmemişti. Çünkü insanın kalbine gerçekten dokunan şeyler zamanla silinmiyor. Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki öğretmenlik yalnızca bir meslek değilmiş. Bir insanın hayatına sessizce dokunabilmekmiş. Bir öğrencinin yıllar sonra bile sizi unutmamasıymış. Bir gün bir telefonun ucunda: “Öğretmenim, sizi hiç unutmadım…” sözünü duyabilmekmiş.