Cumartesi Anneleri;Plaza de Mayo'dan Galatasaray Meydanı'na Bir İnsanlık Hikayesi

Koynumuzda saklı düşlerimiz Yüreğimiz ellerimizde gidiyoruz El aman ölüm yaman Sadece okuyanı değil yazarken her satırında yazarını da derinden etkileyen ülkemizde 31, Latin Amerika'da 45 yıllık bir dramı yazmak başlı başına bir travmadır. İşin korkunç yanı da bu kadar büyük acımasızlıkları aynı kötülükle ve canavarlıkla gerçekleştirenler, yıllar yılı aramızda, yanı başımızda normal insanlar gibi yaşamaya devam edebiliyorlar. Her cumartesi Galatasaray'da ağıtlar yakan ya da Arjantin'de Plaza de Mayo meydanında toplanan annelerin, kayıp yakınlarının çığlıkları onları rahatsız etmiyor. Toplumsal yabancılaşma, boş vermişlik, başkalarının acılarına duyarsızlık, giderek sıradan bir olay hâline geliyor. Ellerinde kaybettikleri yakınlarının resimleriyle 70 yaşın üzerinde kadın erkek bu yaşlı insanlar, bir kâğıt parçasından bir şeyler okuyorlar. Toplumu, kamuoyunu ve basını hükûmet yetkililerini acılarına ses vermeye çağırıyorlar. Her cumartesi tekrarlanan bu ritüelin onlarda yarattığı derin psikolojik travmaları hangi sözcükler anlatabilir ki!..