Kimlikler

Eylülün son günleri olmasına rağmen hava oldukça sıcaktı köyde. Nereden geldiği bilinmeyen bir de toz vardı. Böyle sıcaklarda terleyenlere yapışarak sıcağı daha da dayanılmaz hale getirirdi. Bu haliyle köy, bir çölün üzerine kurulmuş gibi gelirdi dışarıdan gelenlere. Ama tüm bunlar sıradandı. Mutfağına bir kavanoz reçel dökülmüş Deniz Hanım ter içinde uyanıp mutfağa gittiğinde çıplak ayağının tabanlarının yapış yapış olduğunu fark edene kadar. Bu manzaraya ilk gözleriyle değil de ayaklarıyla şahit olması onun son derece uyku düşkünü olmasından ve yürürken gözlerini kapalı tutmasındandı. Sağ ayağını kaldırdığında sünen akışkan reçeli gördüğünde terbiyesinin elverdiğince bir küfür etti önce. Sonra sandalyeye oturarak eline aldığı peçeteyle söylene söylene ayağını temizlemeye başladı. Ortalığa saçılmış cam kırıklarını büyük bir dikkatle kaldırıp çöp poşetine attı. Reçelin üzerine konan sinekler bir daha uçamıyor kondukları yerde kalıyordu. Üzerine toplanmaya başlamış karıncalar da eklenince iyice mide bulandırıcı bir manzaraya dönüşüyordu.