Mahalle Kahvesi

İlk baskısı 1950'de yapılan Mahalle Kahvesi'nde 22 hikâye var. Bu hikâyelerde merak uyandırıcı, çarpıcı olayların ardına düşmez yazar. Başı sonu belli hikâyeler yazmaz, girişlerde uzun uzun tasvirler yapmaz. Hikâye düzenine ilişkin serazatlık, diline de yansır, süslü, sanatlı, kurallı cümleler kullanmaz pek. Kendini çağrışımların akışına, doğaçlama bir söyleyişe bırakır… Bu metinlerin çoğunun kahramanı, kenarda kalmış, hayata tutunamamış, yoksul insanlardır. Örneğin “Mahalle Kahvesi”, “Plajdaki Ayna”, “Uyuz Hastalığı”, “Dört Zait”, “Hallaç”, “Baba Oğul”, “Sakarya Balıkçısı” ve “Kestaneci Dostum”da bu tür insanların hayatları konu edilir. Ancak tüm zorluklara rağmen hayata, örneğin “Karanfiller ve Domates Suyu” hikâyesinde olduğu gibi umutla bakar. Ama hepsi bir yana, kitaptaki hikâyelerde, denizde, vapurlarda, adada, balıkçı kahvelerinde, meyhanelerde, sinema önlerinde, kısaca İstanbul'un ortasında hayata şaşkınlıkla, hatta çaresizlikle bakan bir Sait Faik var…