Vazgeçemediğim, Destan Gibi, Yenisi, Karşı

Bakın Orhan Veli'ye; Rumelihisarı'nda oturmuş, gözleri Boğaz'ın serin sularında, kederli sinelerimizi serinleten bir Anadolu türküsü onun da diline dolanmış: İstanbul'da, Boğaziçi'nde, / Bir fakir Orhan Veli'yim; Veli'nin oğluyum, / Tarifsiz kederler içinde. Urumelihisarı'nda oturmuşum / Oturmuş da bir türkü tutturmuşum… İşte bir genç kızın rüyalarına tanıklık ediyor, pek mütevazı rüyalar bunlar, küçük şeylerle mutlu olabilenlerin göreceği türden: Biri bir koca görür rüyasında: / Yüz lira maaşlı kibar bir adam. Evlenir, şehire taşınırlar. / Mektuplar gelir adreslerine: Şen Yuva Apartımanı, bodrum katı. / Kutu gibi bir dairede otururlar. Ne çamaşıra gidilir artık ne cam silmeye; / Bulaşıksa kendi bulaşıkları. … Hele bir gözlerini kapatıp İstanbul'a kulak verişi var ki neler duyuyor neler: … İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı; / Bir yosma geçiyor kaldırımdan; Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar. / Bir şey düşüyor elinden yere; Bir gül olmalı; / İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı…