Du Xwîn Ji Laşekî

DU XWÎN JI LAŞEKÎ
Min kujerê xwe dît, rûbirûyî wî bûm, kêr di dest de bû, dixwest li ser nimêjê min serjê bike…
Gava ew kesê xedar û çavsor hat çayxaneyê, beriya ew bi zelalî mebesta xwe bêje, min kîn û xereza qetlê di çavên wî de dît…
Ew qesap bû, ez qurban, ew xezep bû, ez dilovan. Kesê mirinê ez bûm, lê bawer im di encamê de yê ku dê kol û poşman bibûya ew bû, çimkî zilm ji kesekî re namîne.
Bi van hevokan Edîb Polat dest bi çîrokeke ji nava jiyana kurdan dike. Çîroka bêbextiya kurmê jidarê ya ku kurdan gelekî êş û azar jê kişandine. Çîroka xiyaneta bi qewmê xwe re û bikaranîna hêzên tarî, bikaranîna wan li dijî xuşk û birayên wan ên ji heman qewmî.
Bobelatên ku bi taybetî di salên 90an de qewimîbûn, gelek êş û azar dabûn gel, herwiha kuştinên ku navê "failî meçhul" li wan dikirin, lê tevî ku ew kujer malûm û naskirî bûn ji alî hêzên tarî ve hatibûn parastin û li dijî zana û şoreşgerên Kurd hatibûn bikaranîn…
Edîb Polat di vê romana xwe de behsa mînakekê ji wê xiyanetê dike. Lehengê vê çîrokê mamosteyekî Kurdê oldar e, lê tevî oldariya wî ji ber ku rastiyan tîne zimên ji êrişa hêzên tarî nafilite. Lehengê duyemîn jî kujerê ku ji alî hêzên tarî ve tê bikaranîn bixwe ye. Her du lehengên vê çîrokê bi monolog û li xwe mukurhatinan çîroka vî derdê bêderman vedibêjin.
Nivîskarê romanê bi zimanekî herikbar û zelal vê mijarê bi riya lehengên xwe radixe ber çavên mirov û hevok bi hevok mirov xwe dinava çîrokê de dibîne. Her hevokek derbas dibe mirov bêtir bi çîrokê ve tê girêdan û meraqa mirov ya encamê zêdetir dibe.
Piştî ku min çend hevokên destpêkê xwendin bikêfxweşî û meraqeke mezin min ev berhem heta dawî hevok bi hevok xwend. Birastî ev berhem ne tenê wekî berhemek wêjeyî ku mirov jê tahm û çêjeke xweş digre girîng e, lê ew girîngiya xwe ji belgeyeke dîrokî ya…