Kevoka Xeyali

"Kevokek welê bû ku ne şevê, ne tarîtîyê û ne jî sermayê ew ditirsand. Bi şûn de vedigerand. Heçî ku diçû difiriya, ber bi jor bilind dibû. Bi bilindbûna wê re hewa jî pê re pê re vedibû. Canê wê germ dibû. Bi bilindbûyîna wê re bajar jî hêdî hêdî lê bi awayekî eşkere, li ber çavên wê rohnî dibû, wekî nexşeyeke ku ji bin tozê derdikeve.
Şev diçû, tarî belav dibû, serma û qilêrî nedima. Roj hildihat, rohahî dibû, hênikahî û paqijî dihat. Cihana wê ya xeyalî, ji qirêjiya rastiyê paqijtir û zelaltir bû. Ew difiriya ber bi jor. Ew difiriya ber bi jor û mîna kevokên teqlevan, xwe ji jor de bi teqleyan berdida ser bajêr. Bi teqle-teqleyî dihat nêzîkî erdê, li ser banên avahiyan dev ji teqleyan berdida û dîsa bi perwazan xwe ber bi jor bilind dikir. Difirîya. Careke din û careke din jî..."